کاروَند

(پاتوق اهل قلم)

علینقی منزوی

نیمه‌شب دیشب (سه‌شنبه) استاد علینقی منزوی درگذشت. این خبر را خواهرزاده‌ی دانشمند ایشان، دکتر ابراهیم ذاکر، به من دادند. دوست ندارم خبر مرگ کسی، آن هم چنین بزرگانی، را در وبلاگم بنویسم، چون آن که مرده منم و امثال من، که بسیاریم، نه آن‌ها که با آثارشان ستون‌های فرهنگ این سرزمین‌اند.

استاد علینقی منزوی را در مجالسی که برای بزرگداشت بزرگان فرهنگ ایران در انجمن آثار برگزار می‌شد بارها دیده بودم. پیر بود، ولی فرتوت نبود. تا همین چند سال پیش هنوز حافظه‌اش سالم بود و هنوز آن ذهن وقادش را از جمله‌جمله‌ی حرف‌هایش می‌توانستی دریابی. حدود ده سال پیش بود. روزی که از ایشان درباره‌ی جهات جغرافیایی در متون کهن و جای درست «روم» و «باختر» و «خاور» پرسیدم، چنان پاسخ مفصل و تخصصی‌ای داد که من، که گمان می‌کنم سر سوزنی جغرافی بلدم، در حیرت این همه فضل و دانش ماندم. خاطره‌ای را هم از آقای سیدهادی خامنه‌ای تعریف کرد که شنیدنی و تأمل‌برانگیز بود. یادش گرامی باد و آن همه ظلم‌ها که بر او رفت نامش را ماندگارتر هم خواهد کرد.

درگذشت ایشان را به دکتر ابراهیم ذاکر تسلیت می‌گویم. هرچند، علاوه بر ایشان، همه‌ی جامعه‌ی فرهنگی صاحب عزایند.

درباره‌ی زندگی‌نامه‌ی ایشان، بهتر است به آن‌جه در ویکیپدیا آمده مراجعه کنید.


 

 

 

  
نویسنده : هومن عباسپور ; ساعت ۱٠:۱٦ ‎ق.ظ روز ٢۸ مهر ۱۳۸٩