کاروَند

(پاتوق اهل قلم)

یک کشف بزرگ کودکانه: سگ واق‌واق می‌کند و غذا یعنی ادرار شتر!

به تازگی برای بار دوم این ایمیل بی اساس و کودکانه را دریافت کردم و لازم دیدم آن را جواب بدهم.


  چون می‌دانم که، به احتمال قوی، خیلی‌ها قبلا این ایمیل را برای دوستانشان فرستاده اند، خواهشمندم اگر جواب مرا درست و منطقی می‌دانید و با منابع معتبری آن را چک می‌کنید، یادداشت حاضر را هم با پاسخ آن برای دوستان خود بفرستید و نگذارید این «ریشه‌شناسی‌های عوامانه»  پژوهش‌های علمی را خدشه‌دار کند و این دریافت‌های کودکانه و کاملا غیرعلمی عوام را فریب دهد و فکر غلطی را در ذهن مردم جا بیندازد.
                    سپاسگزارم که هم متن ایمیل را می‌خوانید و هم پاسخ آن را:


------------------------------------------------------     متن ایمیل:
دوستان عزیز سلام
لطفا جهت آگاهی دوستان واحترام به کلمه پارس که همان فارس است, به دوستان فارسی زبان خود اعلام نمایید که سگ واق واق می‌کند نه پارس . این ضربه‌ای بود که از تازیان خورده‌ایم که می‌خواستند ما پارسیان را خرد وکوچک کنند که این لقب را
>> به پارسیان دادند.

غذا در زبان عربی یعنی پس آب شتر یا همان شاش است که این هم یکی دیگر از ضربه‌های تازیان هست که به هنگام خوردن شام یا ناهار می‌گفتند بگویید, غذا می‌خوریم. به جای کلمه غذا از خوراک استفاده نمائید. سپاس گذارم.
عرب‌های  به فرهنگ ما ضربه بزرگی زده‌اند و ما باید سعی کنیم حتی الامکان این واژه ها را از زبان فارسی بیرون بکشیم.
خواهشمندم این دو مورد را به به دوستان فارسی زبان خود گوش زد کنید. جهت اطلاع بیشتر می‌توانید به لغت‌نامه دهخدا مراجعه نمایید


---------------------------------------------------------    پاسخ:
هردو نکته ی این متن نادرست است:
اولاً پارس‌کردن سگ با کلمه ی «پاس» و نگهبانی هم ریشه است، نه با «پارسوماش» که نام کهن این قوم است. نمی‌دانم کجای لغت‌نامه‌ی دهخدا نوشته که قوم پارس یعنی قومی که واق واق می‌کنند! بهتر بود پیش از اعلام این کشفیات کشکی، سری به فرهنگ ریشه شناسی زبان فارسی (تألیف دکتر حسن‌دوست، چاپ فرهنگستان زبان) می‌زدند.

ثانیاً درست است که «غذا» (بدون همزه) به معنای ادرار شتر است، اما دوست عربی‌ندان ما که به این کشف بزرگ نایل شده بهتر بود «غذاء» با همزه را هم جستجو کنند و ببینند که دقیقاً به معنای «خوراک» است. اشکال از زبان عربی نیست که ما ایرانیان امروزی در رسم الخط خود همزه‌شان را نادیده می‌گیریم، اشکال از کم‌سوادی ماست که نمی‌دانیم املای اصیل «غذاء» با همزه است. اگر دانشمند محترم در هنگام مطالعه‌ی لغت‌نامه‌ی دهخدا ده سانتیمتر سر خود را پایین‌تر می‌آوردند، «غذاء» (با همزه) را هم می‌دیدند. چه توقع بی‌جایی! همه‌ی مشکل از همین جاست که هنگام تحقیق سرمان را پایین نمی‌آوریم!

  
نویسنده : هومن عباسپور ; ساعت ۸:۳۸ ‎ب.ظ روز ۸ فروردین ۱۳۸٩
تگ ها : یادداشت ، نوابیغ